آرام و سر به زیر،عبور از کنار من

این است پیش تو همه ی اعتبار من

من سیب خنده روی تو هرگزنبوده ام

تو لا اقل بخند برایم،انار من!

این زندگی بدون تو زهر است،تلخ تلخ

اینگونه سخت می گذرد روزگار من

پاییز را به سبزترین ها اضافه کن

پاییزرا که ریشه زده در بهارمن

با این ردیف نا قص من،«تو»چه می شوی؟

اينبار را ببخش اگر شد دوباره «من»

حالا خیال می کنم اینبار با هم ایم

تو،تو، تو، تو، تو، تو... که نشستی کنار «من»

                                                                        محسن جعفری

منم که همسفر خط ممتد راهم                          منم در این اتو بان بدون دست انداز...

سلام دوستان

متاسفم که آپ نمیکنم.راستش خسته ام.دیگه حوصله ی قدیم رو ندارم.

به خصوص که یکی از شعرام رو هم یه نفر از تو همین وبلاگ سرقت کرده و باهاش رتبه آورده.

مهم نیست.مهم اینه که من هنوز شعر میگم.مهم اینه که هنوز آدمم.هنوز غرور دارم.

هر چند تنهام.ولی اینو به گدایی عشق ترجیح میدم.

ببخشیدا شاید این جملات ادبیات یه شاعر نباشه.

ولی درد و دل که هست!

به قول دکتر افشین یداللهی:

ساده بیا دست ومنو بگیر و /ساده نگیر این همه ساده گی رو

ساده نگیر اگه هنوز میتونی/پای همه سادگیهات بمونی

خسته نشو اگه تموم راها /پیش و تو سادگیهات بسته شن

طاقت بیار اگه همه  آدما /از اینکه پا به پات بیان خسته شن

آخر خط جاده های خسته /بگو چقدر راه نرفته مونده

پشت دلت وقتی به خون نشسته/ چند تا ترانه است که کسی نخونده

دووم بیار خسته نشو از سفر /تنهاییتم بذار رو دوشت ببر

ترانه باش اونور آخر خط /به نقطه می رسی بیا سر خط .

ساده بیا دست ومنو بگیر و /ساده نگیر این همه ساده گی رو

ساده نگیر اگه هنوز میتونی/ پای همه سادگیهات بمونی

امروز سپیدم:

خودت را به خدا بسپار

دلواپسی هایت را هم

و حتی من را

که هر روز از آبی نگاهت

سفر می کنم به خاکستری شهر

¤

خودت را به خدا بسپار

دلواپسی هایت را هم

امروز که می روم

خاکستری بر می گردم...